اینترنت هوشمند پارسه

سایت دیگر من : http://1333.ir

یلدا نام فرشته ای است بالا بلند، با تن پوشی از شب و دامنی از ستاره. یلدا نرم نرمک با مهرآمده بود. با اولین شب پاییز و هر شب ردای سیاهش را قدری بیش تر بر سر آسمان می کشید تا آدم ها زیر گنبد کبود آرام بخوابند.

یلدا هرشب بر بام آسمان و در حیاط خلوت خدا راه می رفت ولابه لای خواب های زمین، لالایی اش را زمزمه می کرد. گیسوانش در باد می وزید و شب به بوی او آغشته می شد.
***
یلدا، شبی از خدا پاره ای آتش قرض گرفت. آتش که می دانی، همان عشق است. یلدا آتش را در دلش پنهان کرد تا شیطان آن را ندزدد. آتش در یلدا بارور شد.

فرشته ها به هم گفتند: " یلدا، آبستن است، آبستن خورشید. و هر شب قطره قطره خونش را به خورشید می بخشد و شبی که آخرین قطره را ببخشد، دیگر زنده نخواهد ماند".

فرشته ها گفتند: " فردا که خورشید به دنیا بیاید، یلدا خواهد مرد".

یلدا همیشه همین کار را می کند، می میرد و به دنیا می آورد. یلدا آفرینش را تکرار می کند.
راستی، فردا که خورشید را دیدی به یاد بیاور که او دختر یلداست و یلدا نام همان فرشته ای است که روزی از خدا پاره ای آتش قرض گرفت.

هر روز شیطان لعنتی

ليلی زير درخت انار نشست.درخت انار عاشق شد، گل داد، سرخ سرخ. گل ها انار شد، داغ داغ. هر انار هزار تا دانه داشت.دانه ها عاشق بودند، دانه ها توی انار جا نمی شدند.انار کوچک بود.دانه ها ترکيدند. انار ترک برداشت.خون انار روی دست ليلی چکيد...

ليلی انار ترک خورده را از شاخه چيد. مجنون به ليلی اش رسيد.
راز رسيدن فقط همين بود.
کافی است انار دلت ترک بخورد.

***
لیلی زنجیر نبود
دنیا که شروع شد ، زنجیر نداشت، خدا دنیا را بی زنجیر آفرید. آدم بود که زنجیر را ساخت و شیطان کمکش کرد.
دل زنجیر شد؛ عشق زنجیر شد؛ دنیا پر از زنجیر شد ؛ و آدمها همه دیوانه زنجیری.
خدا دنیای بی زنجیر می خواست، اسم دنیای بی زنجیر بهشت بود.
امتحان آدم همین جا بود، دست شیطان از زنجیر پر بود.
خدا گفت: زنجیرت را پاره کن ، شاید نام زنجیر تو عشق باشد.
یک نفر زنجیرهایش را پاره کرد. اسمش را مجنون گذاشتند. مجنون اما نه دیوانه بود و نه زنجیری.
این نام را شیطان بر او گذاشت او انسان را با زنجیر می خواست.
لیلی مجنون را بی زنجیر می خواست. لیلی می دانست خدا چی می خواهد ، لیلی کمک کرد تا مجنون زنجیرش را پاره کند.
لیلی زنجیر نبود ، لیلی نمی خواست زنجیر باشد. لیلی ماند چون نام دگر او آزادی بود.

         باران، قصیده واری،
         - غمناك -
         آغاز كرده بود.

         می‌خواند و باز می‌خواند،
         بغض هزار ساله‌ی درونش را
         انگار می‌گشود
         اندوه‌زاست زاری خاموش!
         ناگفتنی است ...
         این همه غم؟!
         ناشنیدنی است!

         پرسیدم این نوای حزین در عزای كیست؟
         گفتند: اگر تو نیز،
         از اوج بنگری
        خواهی هزار بار از اوج تلخ‌تر گریست!

خدایا! بر من یقین حاصل شده که هرگاه عاجزانه و با قلبی شکسته تو را خواندم،صدایم شنیدی و به آنی، منتهای نعمتت، آرامش دل را بر من عطا کردی . از آن اولین بار که این فهمیدم ، هماره در نمازهایم اولین چیزی که می گویم شکر توست . و تو از هر لحاظ بی نهایتی . چه دیر می فهمیم...

باشد که بر تمامی ذرات وجودم یاد تو مستولی باشد .

  پائیز دوان دوان می رسد

     به پای قدم های خسته ام ...

     و امروز برگی درست جلوی پایم

     از درخت پیر و خسته ای چکه کرد

     بر زمین داغ هنوز تابستانی ... !!

     و بی هوا پایم

     روی زرد و رنگ پریده اش

     را ندید و

     ناگهان صدای خش خش شکستن بغض اش ...

     و یادم آورد

     همین روزها

     پائیز ...

     پائیز ...

     پائیز را ...

      دلش مسجدی میخواست با گنبدی فیروزه ای و مناره ای نه خیلی بلند و پیرمردی که هر صبح و هر

     ظهر و هرشب بر بالای آن الله اکبر بگوید.

     دلش یک حوض کوچک لاجوردی میخواست. و شبستانی که گوشه گوشه اش مهرو تسبیح و چادر

     است. دلش هوای محله ای قدیمی را کرده بود. با پیرزنهایی ساده و مهربان که منتظر غروب اند و

     بی تاب حی علی الصلاة.

     اما محله شان مسجد نداشت ...

     فرشته ها که خیال نازک و آرزوی قشنگش را می دیدند به او گفتند: حالا که مسجدی نیست خودت 

     مسجدی بساز. او خندید و گفت: چه محال زیبایی اما من که چیزی ندارم. نه زمینی دارم و نه توانی

     و نه ساختن بلدم. فرشته ها گفتند: این مسجد از جنسی دیگراست. مصالحش را تو فراهم کن ما

     مسجدت را میسازیم.

     اما او تنها آهی کشید. و نمی دانست هر بار که آهی می کشد هر بار که دعایی می کند هر بار که

     خدا را زمزمه میکند هر بار که قطره اشکی از گوشه چشمش می چکد آجری بر آجری میشود .

     آجر همان مسجدی که او آرزویش را داشت و چنین شد که آرام آرام با کلمه با ذکر با عشق و با دعا

     با راز و نیاز با تکه های دل و پاره های روح مسجدی بنا شد.

     از نور و شعور. مسجدی که مناره اش دعایی بود و هر کاشی آبی اش قطره اشکی.

     او مسجدی ساخت سیال و باشکوه و ناپیدا چنان عشق و هر جا که میرفت مسجدش با او بود.

     پس خانه مسجدی شد کوچه مسجدی شد و شهر مسجدی.

     آدم ها همه معمارند . معمار مسجد خویش نقش این بنا را خدا کشیده است .

     مسجدت را بنا کن پیش از آنکه آخرین اذان را بگویند.